Światło Nieskończoność 3 Poza wszechświat płyniesz

Poza wszechświat płyniesz

…Drżysz, nie panujesz nad ciałem, pojękując
Przekraczasz kolejną granice, sunąc
Na fali światła, jedność z nim czując
Dochodząc do jego rozczepienia, właśnie je eksplorując


Dotarłaś tam, weszłaś w światła rozszczepienie
I teraz to co widzisz, czujesz, to tak wiele
Tak wiele naraz, chcesz złapać
W dłoniach zatrzymać, nadać
Swoje kształty, kształty swojej wyobraźni
I to robisz, teraz patrzysz
Jak to się mieni, razem z tym się unosisz
Jesteś pyłem, jednocześnie wszechświat tworzysz

Czujesz to, czujesz siebie, jak przechodzi
Przez Ciebie energia, która Cię unosi
Gdzieś wysoko, jesteś tam, jesteś na kolejnej fali
Czujesz tę energie w sobie, jak Cię prowadzi
Tworzy Ciebie nową, czystą, piękną
Taką jaką chcesz być, lądujesz miękko


I z powrotem światło do góry Cię wzbija
Całą Cię pokrywa, Czujesz je w sobie, jak wpływa
W głąb Ciebie, po brzegi Cię wypełnia
Dotykasz jego ciepła, a ono uzewnętrznia
Wszechświat, który jest w Tobie
Który zawsze był, teraz możesz
Zmaterializować go, siebie, swoje pragnienia
Wszystko  co w Tobie jest, nikt Cię nie ocenia
To co w Tobie jest głęboko, prawdziwe, twoje
Teraz masz to przed sobą, wyciągasz dłonie

Jest to tak rzeczywiste, dotykasz tego
A fala Cię kieruje gdzieś wysoko, poza niebo
Masz wokół siebie to wszystko, widzisz to
Przekroczyłaś granice ostrości, nieskończony ciąg
Odcieni światła, masz przed oczyma
Czujesz, że właśnie teraz to się zaczyna
Widzisz rozbłysk, płyniesz tam, odczuwasz
Ciepło tego światła, teraz je przesuwasz
Na boki, wokół Ciebie ono tworzy
Przestrzeń w której jesteś, która Cię wynosi
Poza ten świat, poza wszystko co znasz
Poza wszechświat płyniesz, tam zmierzasz

autor zdjęć: Federico Bebber

Wyciągasz dłonie, prawie już jesteś tam
Nagle widzisz…, nie wierzysz, dotykasz…

 

Jest to w Tobie 10 Było już to w niej

Było już to w niej
Trzymało ją to w uścisku mocnym
Autor zdjęcia: Federico Bebber źródło: http://inagblog.com/2016/09/federico-bebber/

 

Odebrała kawę, usiadła przy szklanym stoliku
Biła się z myślami, nadawała tytuł
Siebie na zewnątrz, już to widziała
Tego czego sięgnęła, dotykała
Chwilę temu, gdy gorący strumień wody
Spłukiwał zmęczenie, rozdzielał włosy
Właśnie wtedy w niej obudził się ten żywioł
Widziała siebie nieposkromioną i chciała tego na żywo
Siebie bez granic, myślami już tam była
Taką jaką zawsze chciała, prawdziwa
Do szpiku, przynajmniej pod przykryciem nocy
Było już to w niej, łzami pokryły się oczy
Jednak nie był to smutek, także nie była to radość
Była to pewność wyborów gdy wstanie rano
Już wiedziała co zrobi, po kolei układała plan teraz
Rozpisywała go, w trakcie zaczynała zmieniać
Siebie, scenariusze, dodawała akcenty
Rozpisywała drogę, bo już wiedziała którędy
Dobrze już wiedziała, to wrażenie ukojenia dla ciała
Stworzyło ją od nowa, taką jaką zawsze chciała
Miała już to, sięgała głębiej, swoją dusze słyszała
Kolejny ruch, ciąg słów na papierze, rozpisywała
Kolejne motywy, kolejne wątki
Teraz wyraz jej twarzy dopiero był słodki
Te łzy, bardziej szły w kierunku radości
Trzymało ją to w uścisku mocnym

 

Powieść erotyczna powieść psychologiczna wierszem 

 

 

 

Biała bawełna

autor zdjęcia: Federico Bebber

 

 

Wstajesz
Podchodzisz do okna, dotykasz firanek
Jesteś w swoim pokoju, to tu się stało
Jesteś tam, non stop myśli wracają
Siadasz, oglądasz ten film w kółko
Obok stoi kieliszek z wódką
Sięgasz po niego, znowu jesteś przed oknem w celi
Zaraz eksplodujesz, chwila wszystko się mieni
Nie wiesz co robić, masz myśli samobójcze
Ale to za proste, tak naprawdę za trudne

Masz to, bez końca to czujesz
Chyba za chwile już zwariujesz
Widzisz to, piekło w swojej głowie
Pod stopami chłód, już nic nie możesz
Wyrywasz kartki z kalendarza
Krążysz, przecież Ty nie jesteś taka
Przecież tego nie zrobiłabyś
Nie pamiętasz nic, nie istotny motyw
Myślisz, mijają dni, miesiące
Znasz tą drogę na pamięć, książek
Przeczytałaś już tyle, jak nigdy w życiu
Myśli krążą…


 
 Miałaś życie przewrotne, pamiętasz dobrze
 Z nim miałaś, jednak w tamten piątek
 Wszystko się skończyło, za bardzo Cię poniosło
 Nie wiesz, nie pamiętasz jak do tego doszło
 Teraz już nic nie ma, tkanina kosmosu znika
 Już nic nie masz, zostaje pusta przestrzeń, widać
 Wyraźnie, każdy akcent, wszystko co było
 Czemu taka byłaś? I o dziwo
 Cię to nie dziwi, po prostu był za miły
 Za dobry, myśli krążą w przeszłości
 Chociaż teraz jest to od Ciebie z dala
 Wszystko co miałaś z czasem utkałaś
 Taką siebie że.., całe Twoje życie, Ty, całość
 Chwila zapomnienia, brak świadomości, co się stało?
 Nie wiesz, wiesz że go już nie ma
 Wszystko pokrywa biała bawełna
źródło zdjęć: https://pl.pinterest.com/

Opowiadania psychologiczne wierszem

Bezpowrotnie 7 Jasne myśli Jasna strona sztuki

Jasne myśli Jasna strona sztuki


Oczy skupiasz w sufit, coś nucisz
Coś majaczysz, już nie wrócisz
Bytu bezpowrotność, czujesz gorzkość
Praktycznie już nic nie czujesz, za mocno
Jednocześnie odczuwasz jeszcze wszystko
To już ostatnia godzina, już wszystko prysło
Pryśnie za chwile, bez Ciebie będzie
Wiesz to, oddech łapiesz jeszcze
Zamykasz oczy…


 ,,Absolut, początek staje się końcem i odwrotnie
 Jest w Tobie jeszcze ta walka, ale nieuchronne
 Zbliża się, czujesz to w mięśniach
 Nie ma już nic, a Ty nie możesz przestać
 Zostawić walki, bo tak społeczeństwo Cię ukształtowało
 Do końca, póki serce jeszcze bić nie przestało
 Chociaż już wszystko dawno przesądzone
 Chociaż już nie mając czego, nadal trzymają się dłonie
 Już nic nie możesz, zostawiam Cię z tym obrazem
 Nie ma drugiej strony, nie będzie inaczej
 Jest teraz, tylko teraz, więc nadaj koloru
 Z czasem i tak wszystko wróci do pierwowzorów
 Schematów zakorzenionych, będzie jakimś archetypem
 Teraz na przekór, ze swoim życiem
 Zrobisz ten ruch, co zmieni trajektorie gwiazd
 A po drugiej stronie, jak będzie ten czas, będziesz tam
 Tylko że w życiu, w którym nic już nie wróci
 Teraz masz przed oczyma drogę, która się burzy
 Z tym wszystkim co znasz, ale Ty nią pójdziesz
 I właśnie tam, zobaczysz wkrótce..,,

 

Zamykasz oczy, do tych chwil przechodzisz
Jesteś narratorem, jednocześnie to twój motyw
Ostatnia chwila za życia, również stoisz obok
Widzisz jeszcze coś w umyśle, robiąc
Kolejny ruch, wracasz tam, widzisz to teraz
Widzisz to tak wyraźnie, łzy wycierasz
Jesteś z nim, masz ten błysk, obłęd w oku
Do szaleństwa z nim płyniesz, wokół
Masz cały świat, który jest teraz twój
Dotykasz go, trzymasz go, dotykasz róż
Masz jakby szczęście narysowane na twarzy
Żyjesz tym, już przestałaś marzyć
Idziesz z nim i tylko szum fal słyszysz
Czujesz jego dotyk, wtulasz się, milczysz
Jesteś już z nim dalej, lata później
Macie wspólny dom, wkrótce
Będziesz rodzić, to druga ciąża
Teraz wychodzisz na taras, w dal spoglądasz
Widzisz ten obraz, nad wyraz, wyraźnie
Nieskończoność szczęścia, czujesz, masz je
Dotyka Cię, już jest przy Tobie
A Wokół masz…


 Jasne myśli Jasna strona sztuki

Masz to teraz, widzisz nasycenie każdej barwy
Idziesz drogą, swoją drogą, swojej wyobraźni
Jesteś nią, swoim marzeniem, pragnieniem każdym
Zamieniasz w czyn, urzeczywistniasz, tańczysz

Wokół masz tak piękną przyrodę
Tak piękną pogodę
Wszystko kwitnie, dotykasz liście
Widzisz na nich krople wody, widzisz przejrzyste
Niebo, czujesz jego, czujesz jego bliskość
Teraz razem patrzycie na to wszystko

Czujesz tego dotyk, na ustach masz tę słodycz
Powietrze jest gęste, wszystko się unosi
Wszystko zwalnia, odpowiedniego tempa nabiera
Bez pośpiechu, usta wycierasz
Kolejnym kawałkiem Ciebie karmi
Otwierasz szeroko…

 

źródło zdjęć: https://pl.pinterest.com/

Kryształ bizmutu 5 rozdział I Poza granicami umysłu

Poza granicami umysłu

( Erotyczno surrealistyczna powieść poetycka )


Teraz jesteś przed szczytem, się wspinasz
Niebo zlewa się z Tobą z twoją drogą
Cień rzucają chmury, chłonąc
Wszystko co pod Tobą, pokrywają czernią
A ty jesteś ponad.., połączona z energią
Z wszechświatem, jesteś jego częścią
Jesteś drobinką, jednak tworzysz jedność
Z nim.. (…) praktycznie chmur dotykasz
Jesteś tak blisko, już słychać
Trąby jerychońskie, niebo się rozsuwa
Wiesz że za chwile przekroczysz pułap
Chmur, wejdziesz tam, już jesteś tam
Właśnie to trwa
Skrzydła rozkładasz..

Jesteś już wysoko, nad górami latasz
Czujesz tę energie wszystko wedle
Twojego życzenia, właśnie teraz
Świat masz u stóp, ale dobrze pamiętasz
Granice, i już za bardzo to idzie
A ty unosisz się wyżej i wyżej
Masz już to w sobie, dłonie wyciągasz
Chwytasz tę energie, dotykasz ognia
Budzisz się spocona, gdzie jest pożar
Uspokajasz się, wszystko jest ok
Wszystko jest na swoim miejscu i zasypiasz znowu
Chwytając tę energie, otoczona w ogniu

Dotykasz ognia, już obraz przedobrzasz
Znowu, teraz stoisz w ogniu
Jest on w Tobie, cała płoniesz
Jesteś w nim, czy to piekła przedsionek?
Czujesz go w sobie, czujesz go w sercu
A wokół masz obraz jakby z tekstur
Przesuwasz go, kształtujesz go, tworzysz od nowa
Jesteś poza granicami umysłu, wołasz
Anioły, znasz już je, wszystko jest fraktalne
Kolejną myślą dotykasz bardziej
Chmur, dotykasz jego, przepełnia Ciebie..
Nie możesz utrzymać obrazu, jesteś w niebie
Swoim niebie, teraz na pograniczu piekła
Gdzieś, kolejną myślą znowu przeszłaś
Chcesz okiełznać energie, przebieg kontrolować
Już Ci się udaje, i zaczyna się od nowa…

źródło zdjęć, gifów: https://pl.pinterest.com/

 

 

Kryształ bizmutu 4 Rozdział I Gdzieś na dnie poza czasem

Gdzieś na dnie poza czasem

( Erotyczno surrealistyczna powieść poetycka )


..zaciskasz w ręce
I znowu znikasz, przenosisz się w inny wymiar
Teraz jesteś przed szczytem, się wspinasz
Niebo zlewa się z Tobą z twoją drogą
Cień rzucają chmury, chłonąc
Wszystko co pod Tobą, pokrywają czernią
A ty jesteś ponad.., połączona z energią
Z wszechświatem, jesteś jego częścią
Jesteś drobinką, jednak tworzysz jedność
Z nim, z stwórcą, ale znasz granice
Raz już przekroczyłaś siebie, życie
Wróciłaś z tamtej strony, dlatego jesteś krok dalej
Miałaś fart, większość na zawsze już tam zostaje
Musiałaś to zrobić, pragnienie było zbyt silne
Poszłaś dalej, na pograniczu, poza wizje

Właśnie tam, błądząc poza ciałem
Mogłaś już nie wrócić, jednak poszłaś dalej
Otworzyłaś tunel, gdzieś na dnie poza czasem
Właśnie tam, wiedziałaś, że go tam znajdziesz
Wtedy nie znałaś granic, nie miałaś kontroli
Po omacku z splątanymi dłońmi
Dotarłaś tam, jednak one nad Tobą były
Jeszcze wtedy porozumieć się z Tobą nie potrafiły
To było zbyt silne, nie słyszalny był dla ciebie ich głos
Tylko jedno miałaś w głowie, owoc
Zerwać go, przemierzałaś bezkresy
Słyszałaś coś, jednak niestety
Płynęłaś dalej, aż na dnie się znalazłaś
Jednak one były cały czas, reanimacja
Wtedy pierwszy raz je ujrzałaś
Na skraju przepaści, druga szansa była Ci dana
Tam Cię znaleźli, respirator Ci przyłożyli
Wtedy kiedy ty.., w tamtej chwili

Kiedy ty chciałaś jeszcze głębiej, za ręce go łapałaś
W tamtym momencie, tylko przez ich starania
Aniołów transcendentalnych, które czuwały nad Tobą
Ujrzałaś błękit, stworzyły wokół Ciebie koło
Byłaś poza trzecim wymiarem, prawie poza sobą
To było ostatnie tchnienie, dotąd
Nikt nie doszedł a jak doszedł to już nie wrócił
Ty stałaś w tym błękicie w uścisku duszy

Z nim, właśnie wtedy przycisnął Cię do siebie
Kolejna akcja reanimacyjna, niebieskie sklepienie
Droga bez końca, także bez powrotu
Wtedy usłyszałaś – jeszcze nie teraz, powróć
Uniosłaś się w tym błękicie razem z nim w objęciach
Wszystko wypełniła energia, wtedy z nim przeszłaś..
Poza cielesność, już byłaś u bram
Słyszałaś tylko – powróć, dzielił Cię krok dwa
On już tam był, jednak puścił twoją dłoń
Kosztowało Cię to za dużo energii, już byś nie powróciła stąd
Już był w tym miejscu, wiedziałaś że do niego wrócisz
Wszystko się udało, tylko teraz musisz powrócić
Wtedy poczułaś jak trzymają Cię za dłonie
Astralne istoty, ale byłaś za słaba by dobiec

źródło zdjęć: https://pl.pinterest.com/

Wykrztusić z siebie jeszcze cokolwiek
Ale wiedziałaś że wrócisz w to miejsce i będzie dobrze
W to miejsce, które było już w Tobie dawno
Bezpieczne wyspy, miejsce które było arkadią
Twoją arkadią, miejsce w które jego zabrałaś
W które zawsze możesz wrócić, jednak się oddalałaś
Coraz bardziej w zaświatach, jego czeluściach
Anioły trzymały Cię, lecz ich pomoc była próżna
Dla Ciebie, jednak oddały Tobie
Całą energie, żebyś mogła przejść, dobiec
I w tym momencie, Twoje serce wypełniła dawka
Respirator nie przynosił skutku, więc z adrenaliną strzykawka
Dotarła, serce pobudziła
Wróciłaś, się obudziłaś…

 

 

 

Kryształ bizmutu 3 Rozdział I Wspaniałość energii

Wspaniałość energii

( Erotyczno surrealistyczna powieść poetycka )

źródło zdjęcia: https://pl.pinterest.com/

…a ty ściskasz bardziej
Kryształ bizmutu, kolejny słyszysz świst bata
I czujesz jak przeszywa Cię ból, klęczysz nadal
Zadowolona, bo widzisz radość na jego twarzy
Teraz pocierasz kryształ i się raczysz
Owocami nieba, rozpływają Ci się w ustach
Jesteś tam, ale jakbyś już była, wtórna
Sytuacja, Déjà vu, jak byś odczuwała swój byt, widzisz
Siebie tu, ale jesteś krok dalej, jesteś w krysztale

DSCN0789biz malyWidzisz kolorowe układające się przed oczyma linie
Ułożone symetrycznie, za nimi idziesz
Zaglądasz w głąb czasu, wszystko zmienia kształty
Oddalasz się.., wokół zmieniają się barwy
Oddalasz się od swojej fizycznej powłoki
Coraz odważniej stawiasz kroki, czujesz dotyk
Energii, wszystko jest energią, jesteś już nią
Ogarnia Cię uczucie lekkości, ponad to
Ponad wszystko, uwalniasz się z uwięzienia
Uwięzienia w trzech wymiarach, teraz
Już określić nie możesz granic swojego ciała
Czujesz to się zaczyna, na atomy i cząsteczki się rozpadasz
Nie możesz określić, gdzie się zaczynasz a gdzie kończysz
Jesteś wchłonięta przez wspaniałość energii, kończyn
Już nie czujesz, bo ich atomy i cząsteczki się zmieszały
Z atomami i cząsteczkami kryształu ściany

DSCN0801malyJuż wypełniasz wszystkie ściany, myśl się rozpływa
I słyszysz głos – nie idź dalej, i wracasz chyba
To anioły transcendentalne, one czuwają nad Tobą
To astralne istoty, które Cię chronią
Słyszysz ich głos – tam już Cię nikt nie uchroni
Nie przekraczaj siebie, miej świadomość, powoli
Czujesz ich dobre intencje, ale nie czujesz się w niebezpieczeństwie
Patrzysz wracają dłonie, ręce, znowu jesteś
Wraca cielesność, wchodzisz w strefę bezpieczną

Bo jesteś znowu z nim, płyniesz, płynie myśl
Dajesz się ponieś, już jesteś poza myślami
On Cię prowadzi, znowu czujesz na plecach.., Cię karci
Wprowadza pauzy, by nadać za chwilą
Tempo, impet, jesteś coraz bliżej
Z delikatnym krzykiem, unosisz się na pośladkach
I w tej chwili.., czujesz to na wargach
W tej chwili, znowu przeszywa Ciebie
Czujesz na skórze.., chcesz więcej
Znowu prosisz i znowu się podnosisz
Czujesz jak piecze, jednak znosisz
Bez większego krzyku, tylko z delikatnym jękiem
Chcesz jeszcze, więcej, głębiej, zaciskasz w ręce..

DSCN0797mały
autor zdjęć bizmutu: zdjęcia własne

I znowu znikasz, przenosisz się w inny wymiar…

 

Jest to w Tobie 9

Sięgasz tego..

( Erotyczno psychologiczna powieść poetycka )


..Dajesz się ponieś prysznica ciepłu
Zamykasz oczy, wsłuchujesz się w głębie szeptu

Spłukujesz włosy, czujesz mocny
Strumień wody rozdzielający
Jakbyś słyszała szum fal rozbijających
Się o brzeg, słyszysz ten dźwięk

Jakbyś była tam..

Jakbyś dotykała tej chwili, tej melodii
Jakbyś dotykała ją opuszkami, w drobnym
Pyle będąc, unosząc się w nim
Jak by wszystko teraz nie znaczyło nic


Idziesz teraz brzegiem plaży z wolna
Powoli czujesz, że stajesz się mokra
Tylko twoja melancholia, jesteś z nią
Znowu przywróciłaś ten obraz, masz to wciąż

Teraz promenadą idziesz
W dłoni trzymasz róże, jesteś bliżej
Tego miejsca, nucisz tą melodie
Masz ją na u ustach, a usta masz wilgotne
Jest ona w Tobie, tańczysz z nią taniec życia
I tylko powiew wiatru w dali słychać

Słyszysz tylko siebie, swoje pragnienia
To co ma się wydarzyć, już przyśpieszasz
Teraz rozdzierasz tę cisze wokół
Znowu chwytasz tę melodie, a w niej ukryty spokój
Który tak kochasz, wczuwasz się bardziej
Słyszysz jak się przeplata z wiatrem
Łączysz te dźwięki, kształtujesz dłońmi
Dopasowujesz je, ich poziomy głośności
Robisz obrót ich, żeby cię niosły
Czujesz je na plecach, w swojej melancholii
Idziesz dalej, tworzysz ją bardziej
Zatracasz się w niej, widząc wyraźniej
Miejsce w którym chcesz być, być za chwile
Jaka chcesz być, odwzorowujesz myśli, idziesz

Właśnie tam..
Jaka zawsze chciałaś być..

Jaka jesteś, już jesteś, kim naprawdę jesteś
Poczucie siebie samej, masz to wreszcie
Wiesz co masz zrobić i jak to zrobić
Masz już tego szkic, właśnie tam przechodzisz
Głębiej coraz, widzisz kolejne motywy
Głębia nabiera barwności, kolor jest żywy
Nasycony, chociaż z zewnątrz jest pokryty
Szarością, to wewnątrz krzyczy
To twój kolor, bierzesz go z palety
Teraz go mieszasz dokładnie dodając pigmenty
Tworzysz siebie samą, od początku, dalej
Patrzysz teraz na siebie, zachwiane rusztowanie
Patrzysz w głąb siebie, na samym dnie
Właśnie tam w Tobie to jest
Sięgasz tego..

źródło zdjęć: https://pl.pinterest.com/

Nagle pukanie do drzwi, kto to może być
Musze się ubrać, muszę wyjść
– Proszę otworzyć, dla pani kawa
To ta kobieta z recepcji, zapomniałam

 

Kryształ bizmutu 2 Rozdział I

Przekroczenie zmysłów

( Erotyczno surrealistyczna powieść poetycka )

..stałaś się głodna
Zwierzęce instynkty odezwały się w Tobie
Stałaś się żądna odczuć na wyższym poziomie
Wtedy zaczęłaś czuć przekroczenie zmysłów
Uwolnienie się z uwięzienia.., pamiętasz teraz


Jak to było wtedy, dziś uczysz się to kontrolować
Kontrolować tę energie, kryształ trzymasz w dłoniach
Wpatrujesz się w niego, rozluźniasz dłoń
Wszystko znika, nad Tobą jest on
Przywołałaś go z tamtej strony, właśnie tu stoi
I wiesz że za chwilę Cię ukarze, właśnie go prosisz
Chcesz tej kary, chcesz odkupienia
Bo na nią zasłużyłaś, właśnie prosisz teraz
Wiesz że będzie boleć, chcesz uciekać
Chcesz tego bólu, zrobiłaś to z pragnienia
Jego, przywróciłaś do życia
Chcesz czuć ten oddech, chcesz wzdychać
Twoje ciało błaga, powoli siadasz
(Jesteś krok dalej- świetlne lata)..

źródło zdjęć: https://pl.pinterest.com/

 

Czujesz ten posmak goryczy, zawsze go czułaś
Smakował Ci, teraz masz go tutaj
Chciałaś tego, tak bardzo, prośby zostały spełnione
Teraz klęczysz przed nim, ręce masz splecione
Ściągną Ciebie na kolana, za Twoją niesubordynacje
Teraz trzyma twoją głowę a ty ściskasz bardziej…

 

 

Jest to w Tobie 8

Już nie jestem ta dziewczyna z pociągu Thriller psychologiczny

 

 Rekonstrukcja zdarzeń Część 2

Chwila, wstała, telefon do torebki włożyła
Otrzepała ubranie, wiem, jest we mnie ta siła
Już nie jestem ta dziewczyna z pociągu
Pełna marzeń, zmiany, nie, bo będąc tam w środku
Wbrew swojej woli, odpowiednio grając
Lubię to, ale czy mi się podobało?
Podobać musiało, nie widziałam innej siebie wtedy
Improwizacja, sama dodawałam pikanterii
Na początku byli sztywni, więc chciałam to rozhuśtać
Ale jak się rozkręciło.., chyba film mi się urwał
I chyba mnie cucili, mam przebłyski
Pamiętam jak za mgłą, ale przede wszystkim
Jego dobrze pamiętam, ten jego wyraz twarzy
Chciał tego, tej tak zwanej zabawy
Jednocześnie był sfrustrowany, te zmienne nastroje
Jak widzę jego twarz, to się aż boje
Pamiętam ich we dwoje, się kłócili
O jedną dziewczynę, to było wtedy kiedy mnie cucili
Chyba dziewczyna nie dotarła, bo zdążyła się zorientować
Któryś z nich coś nie do końca zaplanował


Potrzebny mi jest prysznic i ta kawa też by się przydała
Dobra idę, trzeba się ogarnąć, kierunek nadać
Ale czy mam pieniądze, chwila zobaczę do portfela
Nic nie ruszone, dobra idę, już muszę się pozbierać
Wynająć jakieś lokum, pamiętam hotelik tu
Byłam tam kiedyś, zobaczę czy jest wolny pokój
To chyba szczęście w nieszczęściu wolny jest jeden
Kawa prysznic i się zdrzemnę
Bo jakoś cały czas zmęczona się czuje
Dobra idę na górę, mam już klucze
Jeszcze tylko.. – Jedną americano poproszę
– Czarną. – Dobrze, ja pani na górę zaniosę
– Dobrze. – Niech pani się tędy kieruje
– Dobrze, wiem i dziękuje

Idąc po schodach pomiędzy piętrami
Widzisz go, czy to on, aż się dławisz
Przeszedł jak by cię nie znał, jakby szyderczo spojrzał
Już nie wiesz czy to on, może to nie on, dobra
Idę do pokoju, chyba już mam przywidzenia
Dobra, już nie ważne, nie teraz
W końcu prysznic, już się rozbieram
Woda, ale miłe uczucie, teraz te ślady widzę bardziej
Dobrze że jest szampon, odpływając w wyobraźnie..
Pamiętam sznur, miałam związane nadgarstki
Mam ślad na twarzy, chyba gryzłam, musiałam walczyć
Znowu wspomnienia, chcę chwile zapomnienia
Może to dodaje, nie pamiętam, nie teraz
O woda cieplejsza, tego mi brakowało
Zmęczenie spływa z odgłosem wody spadając
..Dajesz się ponieś prysznica ciepłu
Zamykasz oczy, wsłuchujesz się w głębie szeptu..

źródło zdjęć: https://pl.pinterest.com/

 

Kryształ bizmutu Rozdział I

 ( Erotyczna powieść poetycka )

źródło zdjęcia: https://pl.pinterest.com/

Czujesz tą gorycz, siadasz powoli
Wiesz że Ci jeszcze na to nie pozwolił
Wiesz musisz się poskromić, teraz błagalnie prosisz
Zerkasz, głowę lekko podnosisz
Czy masz aprobatę, czy znowu dostaniesz batem
Wewnętrzny monolog, chowasz się bardziej
W sobie, jego cieniu, w tym czego pragnie
Jesteś tylko naczyniem o danym kształcie
W jego rękach, w jego silnym uścisku
Kulisz się, w dłoni ściskasz bizmut

krysztal nn
autor zdjęcia: zdjęcie własne

Znalazłaś ten kryształ, wtedy na skraju urwiska
Wtedy kiedy nad przepaścią stałaś, gdy byłaś bliska
Końca, pewna tego kroku, gdy prośby były daremne
I wtedy, w tamtym momencie, to było jak zaklęcie
Nachyliłaś się, wzięłaś go do ręki
I poczułaś tak silny energii przepływ
Przez siebie, cofnęłaś się, coraz dalej się cofałaś
Pewność tego kroku z każdą sekundą ustępowała
Aż stałaś się nią, poczułaś ten zew
Energia wypełniła każdą komórkę, rozlała się jak rtęć
Doszła do serca, dotknęła go
Wypełniła go po brzegi, odtąd
Zmieniłaś bieg, poczułaś ten chłód
Umysłową pieszczotę, zaczęłaś to czuć
Stałaś się żądna.., poczułaś to bicie
Ścisnęłaś jeszcze mocniej i poczułaś życie
W sobie, w ruchu planet, wszech ogarnęła Ciebie
Potężna energia, zlałaś się z niebem
Poczułaś w sobie żywioł ognia
Jak byś urodziła się ponownie, stałaś się głodna

Zwierzęce instynkty odezwały się w Tobie
Stałaś się żądna odczuć na wyższym poziomie
Wtedy zaczęłaś czuć przekroczenie zmysłów..

bizmut7788
autor zdjęcia: zdjęcie własne

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jest to w Tobie 7

Anna Hamilton 1

Rekonstrukcja zdarzeń Część 1

Obudził ją poranny wiatr, obudziła się na plaży
Słońce zaczęło wschodzić, co mogło się zdarzyć?
Po kolei próbowała teraz poukładać wątki w całość
Pamiętam gdzie byłam, jak dojechałam, wiele brakowało
Co się działo, zacznijmy po kolei, od początku
Wysiadłam było imprezowo, wiele przeplatających się wątków
Znów to miałam, chciałam więcej, pamiętam też uciekałam
Mam ślady na nadgarstkach, byłam przywiązana?
Pewnie się wyrywałam, ale tego nie pamiętam
Czy mam swoje rzeczy, dobra jest moja torebka
Zresztą czemu ja tutaj na plaży zostałam?
Czemu tu spałam? Czuję się cała obolała
Może skontaktuję się z nią, jak ja w ogóle wyglądam
Skąd te odrapania, przydała by się kawa mocna
Mam telefon, dzwonie do.. nie, najpierw go przejrzę
Pisałam to w pociągu, to ta treść pisana wierszem:

Teraz patrzę w szybę, układam świat z liter
Piszę jak miliony przede mną istnień
Miliony po mnie, teraz w drodze, teraz mogę
Być i jestem tam, dotykam gwiazd, wytyczam szlak
Którym pójdę, jak sił i odwagi wystarczy
Wiem wystarczy, pójdę swoją drogą, muszę walczyć
O swoje, o wszystko, o swoje marzenia
Wiem poukładam wszystko, od nowa, teraz
Nawet jak coś pęknie, się rozsypie, wiesz że dasz rade
Po prostu dalej będziesz żyć, teraz wstaniesz
Zmyjesz makijaż, który Ci spłynął
Zaciśniesz dłoń w pięść i z uporem, siłą
Którą zawsze miałaś
Pójdziesz dalej i nie będziesz wracać
Zamkniesz drzwi i nie otworzysz więcej
Teraz ta zmiana, inne życie, właśnie z niego kreślę
Już jestem… he muszę wysiadać
Moja stacja c.d.n.

Erotyczne opowiadania psychologiczne wierszem
autor zdjęcia nieznany, licencja CC0